ქართულმა ოცნებამ პატრიარქის დაკრძალვა პოლიტიკური სუვერენიტეტის წარმომადგენლობის სცენად აქცია.
სოციალური სამართლიანობის ცენტრის (სსკ) ხელმძღვანელი თამთა მიქელაძე კათოლიკოს-პატრიარქსა და მასთან „ქართული ოცნების“ მიერ ორგანიზებულ გაცილებაზე წერს. „დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში, პოლიტიკურ დონეზე, ილია მეორეს, ალბათ, ყველაზე მნიშვნელოვანი როლი იყო კონსოლიდატორისა და შემრიგებლის ფუნქცია. კრიზისის პერიოდებში (1990-იანი წლები, ომები, 1990-იანი და 2000-იანი წლების პოლიტიკური დაპირისპირებები) ის ხშირად წარმოადგენდა ფიგურას, რომელიც პოლიტიკურ ბანაკებზე მაღლა იდგა და ერთგვარ საერთო სივრცეს ქმნიდა. რა თქმა უნდა, ეს არ ნიშნავს, რომ ის ყოველთვის ნეიტრალური იყო, მაგრამ საზოგადოების აღქმაში მისი როლი უფრო ხშირად ასოცირდებოდა შერიგებასთან და ერთიანობის სიმბოლოსთან. ამ კაცის დაკრძალვის პროცესი, როგორც სიმბოლური მწუხარება და კოლექტიურობა, „ქართული ოცნების“ მოქმედმა ლიდერებმა ისე უხეშად მიითვისეს, რომ სივრცე და პლატფორმა ფაქტობრივად ერთმა პოლიტიკურმა ძალამ მონოპოლიზირებული იყო. არც ყოფილი პრეზიდენტი და არც ყოფილი პრემიერი არ ყოფილა მოწვეული; არყოფნის არ აქვთ თუ არა წარმომადგენლობის უფლება აკადემიური საზოგადოების, კულტურისა და საზოგადოების წარმომადგენლებს, თითქოს მხოლოდ ისინი არიან სახელმწიფოსა და საზოგადოების წარმომადგენლობის ღირსნი და სხვა ჯგუფებს. ბევრმა ალბათ ყურადღება მიაქცია საპატრიარქოს ირგვლივ სივრცის ორგანიზებას. დაკრძალვის ცერემონიაზე სამებასა და სიონში ფართის მნიშვნელოვანი ნაწილი ფაქტობრივად „ქართული ოცნების“ ლიდერებმა, მათი ოჯახის წევრებმა და დაცვამ დაიკავეს. შედეგად, ბერებსა და მღვდლებსაც კი გაუჭირდათ დაკრძალვის ადგილზე მისვლა და პროცესში სათანადო მონაწილეობა, მიუხედავად იმისა, რომ ალბათ ყველაზე მეტად სურდათ იქ ყოფნა და სივრცე მათ ეკუთვნოდათ. ასეთი დაკრძალვა არ არის მხოლოდ რიტუალი, ეს არის მომენტი, როდესაც საზოგადოება წარმოაჩენს თავს, როგორც ერთიანობას. შესაბამისად, მათი პროტოკოლი უნდა იყოს მრავალფეროვანი, წარმომადგენლობითი და ვიწრო ინტერესების მიღმა. შედეგად, რაც ვნახეთ, ერთი მხრივ, იყო პოლიტიკური უხეშობისა და თვალთმაქცობის აშკარა გამოვლინება, უფრო მეტიც, ქართული ოცნების მხრიდან ამ პოპულარული და კოლექტიური ენერგიის პოლიტიკური კოლონიზაციის მცდელობა; მეორე მხრივ, ქმედება იმ ისტორიული როლის წინააღმდეგ, რომელიც მიაწერეს თავად ილია მეორეს. ამიტომ „ქართული ოცნების“ ლიდერების ყველა პოეტური სიტყვა ერთიანობის შესახებ ცინიკური და უსირცხვილო იყო. ეს პრაქტიკა კიდევ ერთხელ აჩვენებს იმ პოლიტიკურ კლიმატს, რომელშიც ჩვენ ვარსებობთ. მმართველი პოლიტიკური ძალა არა მხოლოდ ითვისებს ინსტიტუტებს და რესურსებს, არამედ იმორჩილებს სიმბოლოებს, მეხსიერებას და მწუხარებას. სამწუხაროდ, უნდა ითქვას, რომ საპატრიარქოს ადმინისტრაციამ, განსაკუთრებით კი პროტოდიაკონმა გიორგი ზვიადაძემ, სრულად მოახდინა ეს პოლიტიკურ-სიმბოლური დინამიკა და სულიერი წინამძღოლის დაკრძალვა პოლიტიკური სუვერენიტეტის წარმოჩენის ეტაპად აქცია. P.S. ამის მიუხედავად, ამ დღეებში ნაჩვენები საზოგადოების ამაღელვებელი გრძნობა, ალბათ, ყველას გვაძლევს უცნაურ განცდას და გვაიძულებს უფრო მეტად ვიფიქროთ ერთმანეთზე და მომავალზე."
• პაპუაშვილი: ამ სევდიან დროს საქართველოში კიდევ ერთი თავდასხმა მოხდა ქართველ ხალხზე • საქართველომ და შეერთებულმა შტატებმა განიხილეს თანამშრომლობის პერსპექტივები და ახლო აღმოსავლეთი • პარლამენტის თავმჯდომარემ აშშ-ის ჰელსინკის კომისია კიდევ ერთხელ გააკრიტიკა • ილია მეორის გარდაცვალება. როგორ გადაარჩინა პატრიარქმა საქართველო და ევედრებოდა სტალინს. მაქსიმ შევჩენკო • ხიდაშელი: აფიშაზე წერისთვის ციხეში არავინ მიდის, თუ გიჟურ დიქტატურაში არ ცხოვრობ! • ALDE პარტია: ელენე ხოშტარიას წინააღმდეგ გამოტანილი განაჩენი სრულიად არაპროპორციულია დანაშაულის მიმართ - მოვითხოვთ მის დაუყოვნებლივ გათავისუფლებას. •